Contos de su bentu - 7
Unu contu de s'algeria: “Alì, pitzinnu-frore”
scena
Vai all'indice Vai all'aiuto Riavvia la pagina

Est manzanu. Daía, una fémina pòvera est collinde erbuzu in d-una campura in s’oru de su desertu. Est trista, ca est sola in custu mundu e, biende unu frore ruju in mesu a s’erba, narat:- Si a su mancu aere unu fizicheddu che custu frore! Mancari minore…
No at mancu finiu de nàr­rere custas paràgulas chi in cussu frore s’affatzat una carichedda minuja de pitzinnu: -Bi so deo pro tene, -narat- si mi cheres pro fizu.
-Chie ses?- dimandat Daía ispantada.
-Deo so Alì, pitzinnu-frore. -narat- Torra a bortaedie, cando su frore s’allizat, e appo a bènnere chin tecus.
Sa fémina si nch’andat pessamentosa: -Curiosu! Non bi credio abberu a una cosa gai!

Ma in su mentres unu boe, chi fit paschende in cussos trettos, paris chin s’erba nch’ingullit su frore ruju e su pitzinneddu puru.
Alì, chene timoria peruna, si nche dormit in sa matta de cuss’animale, comente chi siat notte.
Cando su boe ghirat a s’istalla, Alì si nch’ischidat e pessat:
-Commo mi cherjo ispassiare chin carchi brulla. E si ponet a cantare:
“Muu- muu-muu
deo soe unu marabout!
”
Su mere de su boe, cando intendet cussa boche pessat chi in su boe bi siat intrada carchi ànima mala e, impresse impresse, lu masellat. Sa petta la dividit a sos bichinos e su mattàmene lu dat a su capu de su trichinzu.

Sa muzere de su capu, timende s’ànima mala, nche ghettat su mattàmene a su cane, chi si lu mànicat tottu cuntentu.
S’incras manzanu su cane andat chin su mere a cassa e, cando est punterande una tuppa, l’essit dae sa matta una boche chi jubilat:
“Uppa-uppa-uppa-uppa,
fughie tottus dae sa tuppa!
”
A cussa boche duas prédiches si nche fughin dae sa tuppa e bolan in s’àghera che fritzas.
Su cassadore, arrennegau chin su cane, l’ucchidet derettu chin d-unu corfu ‘e matzuccu.

Pacas dies appustis una jena accattat cussu cane e si nche lu mànicat. Gai Alì dae sa matta de unu finit in sa matta de s’àtteru, ma semper chin sa gana de fàchere brullas. Cando a denotte sa jena chircat de s’accurtziare a sas berbeches sa boche júbilat:
“Bande bande bande bande,
ohi sa Jena est arribbande!
”
A cussa boche sos pastores curren a cassare sa jena e l’ucchiden.
A custu puntu su pitzinneddu est istraccu de istare semper tancau inintro ‘e un’animale. Chin sas ungras fachet un’istampu in sa matta de sa jena e resessit a si nch’essire.
Commo est líberu!
Non li paret mancu beru de bíere sa luche ‘e su sole! E ispantu! in s’àghera frisca cumintzat a crèschere e si fachet artu duos parmos.
Alligru che groddo, si ponet in caminu pro andare a domo de Daía, chi commo l’est mama.

Andande andande, sutta un àrbore, Alí biet unu mercante dormiu chin sa conca imbarada a una bússia. Si l’accúrtziat abbellu abbellu e li buffat in s’uricra minetas malas:
“Zare zare zare zare
s’orcu est prontu a t’aggarrare!
”
Su mercante, assucconau, si nche fughit che coette, lassande sa bússia sutta s’àrbore.
Alì picat tottu su dinare dae sa bússia e si lu ponet in sa sacchitta sua. Tando curret a domo de Daía, li contat tottu e irbódiat sa sacchitta: -Cantu dinare!
Si la riden mama e fizu, si la riden e ballan a intundu de cussa gràssia ‘e cosa, cantande:
“Chin su pane e cumpannia
una bida de alligria
Lirillia lirillia,
lirillia lirillia
”

Logo di conformità W3C XHTML 1.0 STRICT. Seguendo il link si richiede la validazione immediata al W3C.